از ایران دو عارضه جغرافیایی اش را خیلی دوست می دارم،دوست داشتنی به وسعت تمام حسی که می شود اسمش را دوست داشتن نهاد یکی قله کوه دماوند است ودیگری خلیج فارس،خلیج تا ابد فارس،اینها را امروز سر کلاس به بچه ها گفتم به مناسب مبحثی که در عناوین درسی شان در خصوص این پهنه ی ایرانی باشکوه آمده بود وتمام حسم را از اولین باری که خلیج فارس را دیدم برایشان گفتم از اینکه وقتی از پنجره هواپیما نگاه می کنی وبعد از گستره های پر فراز ونشیبی از خاکهای قهوه ای رنگ یکباره چشمت می افتد به یک آبی فیروزه ای شفاف که با سخاوت ساحل مرجانی زیبایش را با رنگهای تیره وروشن نشانت می دهد وجودت پر می شود از غرور ،نمی دانم ولی من که اینگونه بودم، وقتی خلیج فارس را برای اولین بار بی هیچ واسطه ای دیدم قلبم پر بود از حس دوست داشتنش وحالا دلم می تپد برای دوباره دیدنش...