غار رود افشان

غار رود افشان واقع در روستای رود افشان از توابع شهرستان دماوند است روستایی که به همراه مجموعه روستاهای همجوارش همچون سیدآباد وکلاک نمونه های بی نظیری از عناصر جغرافیای انسانی را فراهم آورده اند واز سویی دست خالق زیبای طبیعت هم  بی بدیلترین پدیده های جغرافیای طبیعی را در این روستاها گردآوری نموده است، از  تیپک ترن عوارض جغرافیای طبیعی این محدوده کوههای سر به فلک کشیده ای ست که همچون حصاری مجموعه روستاهای منطقه را درخود محصور نموده است و به سبب قدمتی که از آن برخوردار است در طول سالیان در معرض عوامل مهم فرسایش از جمله آب قرار گرفته و پدیده های شگفت انگیزی همچون غار رود افشان را در خود جای داده است.

این غار که به سبب نا معلوم بودن دهانه انتهایی آن دارای طول دقیق نمی باشد، در بدو ورود از دهانه بزرگی شکل گرفته است وتالار آن نیز از لحاظ وسعت دربین غار های ایران کم نظیر است. مسیر دسترسی به غار به نحویی است که در مسیر جاده دماوند به فیروزکوه روستای رود افشان با تابلو مشخص شده است پس از ورود به جاده فرعی این روستا به دوراهی آسفالته ای می رسید که مسیر سمت چپ آن با طول چهار کیلومتر شما را به روستای رود افشان می رساند از روستای رود افشان بانیم ساعت کوهنوردی به دهانه غار خواهید رسید.(به همراه داشتن تجهیزاتی مانند هد لایت یا چراغ قوه توصیه میشود)

"عکس از گروه تورهای گردشگری پارسیان"

غار گل زرد، غاری رودخانه ای است که در دامنه جنوب شرقی قله گل زرد (3706 متر) - از مجموعه قلل ناظر دماوند - جای گرفته.این غار آهکی است و از نمونه های فعال این گروه محسوب می شود ؛ گل زرد دائما در حال زایش انواع "سازندهای آهکی" است و آبهای زیر زمینی همواره در آن جریان دارند. در نظر داشته باشید این غار را در حالی فعال و زاینده می نامیم که شکل گرفتن هر یک سانتی متر استلاکتیت یا استلاکمیت (قندیل ها و مخروط های غار) 100 سال زمان می برد.

گل زرد از معدود غارهای آهکی حاشیه کوه دماوند است که سر باز کرده ؛ غارهای کشف شده این منطقه یا ساخته دست انسان هستند یا از نظر زیبایی های آهکی اهمیت چندانی ندارند. "مجموعه غارهای کافر کولی"، "غار اسک" و "غار انسان" از دیگر غارهای دیدنی این منطقه اند..

غار گل زرد در منطقه پلور و در مراتع شمالی روستای منظریه قرار دارد. جاده خاکی منتهی به گل زرد، 65 کیلومتر بعد از تهران از جاده هراز منشعب شده و 4 کیلومتر طول دارد.

این جاده درست بعد از بهمن گیرهای معروف پایین گردنه امامزاده هاشم و قبل از راهدارخانه منظریه قرار گرفته و انتهای آن به یک کلبه کوهستانی می رسد. از کنار کلبه، با 30 دقیقه پیاده روی  می توان به دهانه غار رسید.دهانه غار دهلیز تنگی است که با 2 متر سینه خیز و 10 متر حرکت چهار دست و پا می توان از آن گذشت.

پارک ملی لار

پارک ملی لار بزرگ ترین درۀ ایران است که در۷۰ کیلومترى شمال شرق شهر تهران در دامنه جنوب غربی قله کوه دماوند واقع شده است. این منطقه دارای آب و هواى متغیر و چشمه هاى متعددی است. وجود جاذبه های فراوان در این منطقه ( کوهنوردی، ماهی گیری، دوچرخه سواری، دشت شقایق ها، آثار تاریخی فراوان، چشم اندازهای کوه دماوند، آب و هوای دلپذیر و ... ) گردشگران زیادی را به سمت خود می کشد.

اسمش بی بی عصمت است، پیرزنی از روستای نامق از توابع شهرستان کاشمر در استان خراسان رضوی، پیرزنی که نه سواد چندانی دارد ونه دیگر باوجود کهولت سن انگیزه ای برای کسب شهرت یا نفع طلبی های اینچنینی بلکه تنها روحیه ای پویا وجوان دارد برای اینکه بتواند مطالبات روستای کوچکش را با جمعیت 450 خانواری از مسئولین بستاند، این پیرزن را چند شب پیش در برنامه ماه عسل دیدم "من مخاطب ثابت این برنامه نیستم واتفاقی این قسمتش را دیدیم" . به هرروی با دیدن این پیرزن وشنیدن حرفهایش به چند سوال فکر کردم ، سوال اول اینکه چرا نگاه در کشورما همانطور که قبلا نیز نگاشته ام به مسائل روستایی آنقدر ضعیف وغیرکارشناسانه است که در نهایت کمبودهای یک روستا را یک پیرزن روستایی بایست باحدود 3500 نامه ای که به مسئولان مینویسد بازگو نماید وباز هم گوش شنوایی پیدا نکند؟. سوال دوم را از خودم پرسیدم آن اینکه من وجوانانی مانند من بالاخره در کدام نقطه بایست بلند همتی پیرزنی روستایی را شیوه کار خود کنیم و در پی حقوق حداقلی مان قدمی برداریم؟ وسوال بعدی را از جامعه شهر کوچک خودم  شهری به بلند آوازگی دماوند، اما قبل از اینکه سوالم را بپرسم بد نیست تا کمی از دماوند بگویم؛

کمتر کسی ست که نام دماوند را به سبب تیپیک ترین عارضه جغرافیای اش یعنی همان قله کوه دماوند (مرتفع ترین قله در ایران ) نشنیده باشد وشهر دماوند را هم به لحاظ موقعیتهای مطلوبش نشناخته باشد، اما گویی به حق می گویند که آواز دهل شنیدن از دور خوش است. دماوند شهری در فاصله ای کمتر از 40 کیلومتر به پایتخت از کمترین امکانات شهری محروم است، هرچندکه نمیخواهم از محرومیتها بگویم، چرا که در این نوشتار تنها غرضم تلنگریست به خودم وهمشهریانم کسانی که تلقی من این است که تمامی محدودیتها ومحرومیتها در این شهر در درجه نخست به عهده آنهاست، چراکه  این شهر نه اشخاص عالی رتبه کشوری ولشکری به خود کم دیده است ونه تحصیل کردگانی تا آخرین مقاطع علمی، نه از ثروتمندان متمول خالی بوده است ونه ازشخاص با نفوذ ...اما متاسفانه هیچ یک از اینها کوچکترین قدمی حتی در حدپیرزنی چون بی بی عصمت  برای شهرشان برنداشته اند.مع الاسف تنها می ماند یک سوال از همشهریانم : مگر چقدر هزینه دارد دغدغه مندی برای جایی که در آن زندگی میکنیم ؟ 

دوسال پیش در آستانه انتخابات ریاست جمهوری آزادراهی در مسیر تهران پردیس آغاز به کارکرد که شاید در ابتدا گمان این نمی رفت که به علت فاصله نجومی با استانداردهای راه سازی ومهندسی و از آن مهمتر وقوع حوادث بسیار تلخ وناگوار چند ماه پس از انتخابات با تعطیلی مواجه شود. البته کسی هم پیدا نشد تا از حضرات علت اینهمه تعجیل در بهره برداری از این بزرگراه غیر استاندارد را جویا شود وخوشبینانه تر این که هیچ کس هم گمان نبرد که این استفاده کوتاه مدت از مسیری با اینهمه هزینه گزاف تنها یک دستاویز تبلیغاتی بوده که بعد از بازه انتخابات ارزش خود را از دست داده است. به هر صورت حدودا یک سال پس از خرداد ماه 88 کار در این پروِه از سرگرفته شد ،مردم وبخصوص ساکنان محدوده شرق استان تهران نیز به امید اتمام هرچه سریعتر این عملیات وکوتاه تر شدن مسیر دسترسی به مرکز استان واز سوی دیگر نجات یافتن از ترافیک سرسام آور جاده قدیم تمام مشکلات را صبورانه تحمل نمودند تا اینکه این پروِه با حضور معاون رئیس جمهور افتتاح شد اما همینک کمتر از یک ماه است که  مسافران با اقدامی بسیار تعجب برانگیز ار سوی مسئولان خدمتگزار مواجه شدند وآن تعیین عوارضی به مبلغ 15000ریال معادل یک هزارو پانصد تومان برای خودروهای سواری وبرای سایر خودروها مبلغ 35000ریال معادل سه هزاروپانصد تومان در ایستگاه عوارضی پردیس است ...با این شرایط چنین تصور می شود که عدم احداث این بزرگراه بیشتر به سود مسافران وبویژه اهالی شرق استان می بود.  این مبالغ البته اگر از سوی کارشناسان اقتصادی دولت دهم اتخاذ شده باشد جای تعجب ندارد.