تبلیغات
بالی برای پرواز - از ماست که برماست!

بالی برای پرواز

لاَ یُكَلِّفُ اللّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَیْهَا مَا اكْتَسَبَتْ

 

از ماست که برماست!

 

نوع مطلب :دربلندای دماوند را در وبلاگ اینجا دماوند بخوانید! ،

نوشته شده توسط:مریم کرداری

اسمش بی بی عصمت است، پیرزنی از روستای نامق از توابع شهرستان کاشمر در استان خراسان رضوی، پیرزنی که نه سواد چندانی دارد ونه دیگر باوجود کهولت سن انگیزه ای برای کسب شهرت یا نفع طلبی های اینچنینی بلکه تنها روحیه ای پویا وجوان دارد برای اینکه بتواند مطالبات روستای کوچکش را با جمعیت 450 خانواری از مسئولین بستاند، این پیرزن را چند شب پیش در برنامه ماه عسل دیدم "من مخاطب ثابت این برنامه نیستم واتفاقی این قسمتش را دیدیم" . به هرروی با دیدن این پیرزن وشنیدن حرفهایش به چند سوال فکر کردم ، سوال اول اینکه چرا نگاه در کشورما همانطور که قبلا نیز نگاشته ام به مسائل روستایی آنقدر ضعیف وغیرکارشناسانه است که در نهایت کمبودهای یک روستا را یک پیرزن روستایی بایست باحدود 3500 نامه ای که به مسئولان مینویسد بازگو نماید وباز هم گوش شنوایی پیدا نکند؟. سوال دوم را از خودم پرسیدم آن اینکه من وجوانانی مانند من بالاخره در کدام نقطه بایست بلند همتی پیرزنی روستایی را شیوه کار خود کنیم و در پی حقوق حداقلی مان قدمی برداریم؟ وسوال بعدی را از جامعه شهر کوچک خودم  شهری به بلند آوازگی دماوند، اما قبل از اینکه سوالم را بپرسم بد نیست تا کمی از دماوند بگویم؛

کمتر کسی ست که نام دماوند را به سبب تیپیک ترین عارضه جغرافیای اش یعنی همان قله کوه دماوند (مرتفع ترین قله در ایران ) نشنیده باشد وشهر دماوند را هم به لحاظ موقعیتهای مطلوبش نشناخته باشد، اما گویی به حق می گویند که آواز دهل شنیدن از دور خوش است. دماوند شهری در فاصله ای کمتر از 40 کیلومتر به پایتخت از کمترین امکانات شهری محروم است، هرچندکه نمیخواهم از محرومیتها بگویم، چرا که در این نوشتار تنها غرضم تلنگریست به خودم وهمشهریانم کسانی که تلقی من این است که تمامی محدودیتها ومحرومیتها در این شهر در درجه نخست به عهده آنهاست، چراکه  این شهر نه اشخاص عالی رتبه کشوری ولشکری به خود کم دیده است ونه تحصیل کردگانی تا آخرین مقاطع علمی، نه از ثروتمندان متمول خالی بوده است ونه ازشخاص با نفوذ ...اما متاسفانه هیچ یک از اینها کوچکترین قدمی حتی در حدپیرزنی چون بی بی عصمت  برای شهرشان برنداشته اند.مع الاسف تنها می ماند یک سوال از همشهریانم : مگر چقدر هزینه دارد دغدغه مندی برای جایی که در آن زندگی میکنیم ؟ 



رضوانه (شاگردتون)
هفتم مهر 90 ساعت 14 و 31 دقیقه و 45 ثانیه
موافقم گل گفتید راستی خیلی خوب مینویسید.موفق باشید
پاسخ مریم کرداری : مرسی عزیزم ممنونم که بهم سر زدی
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر